Muzeum w Łowiczu

Muzeum w Łowiczu

Bardzo ważną podstawą dla Muzuem w Łowiczu były zbiory Władysława Tarczyńskiego, kolekcjonera, który udostępnił swoją kolekcję w 1905 r. pod nazwą Zbiorów Starożytności. Dwa lata później kolekcja ta została przekształcona w Muzeum Starożytności i Pamiątek Historycznych, a ekspozycja została przeniesiona do pomieszczeń przekazanych przez Zarząd Straży Ogniowej Ochotniczej. Do wybuchu I wojny światowej muzeum zgromadziło już ponad 3200 eksponatów. Muzeum było kilkakrotnie niszczone przez wojska niemieckie i niestety stracono też wiele eksponatów. W 1927 r., placówka rozpoczęła ponownie działalność jako Muzeum Miejskie im. Władysława Tarczyńskiego. Muzeum Miejskie zostało uzupełnione przez Muzeum Etnograficzne Polskiego Towarzystwa Krajoznawczego powstałe ze zbiorów działaczki społecznej, Anieli Chmielińskiej. W takim kształcie muzeum działało do 1939 r. II wojna światowa przyniosła kolejne straty w zbiorach, a kolekcje obydwóch muzeów zostały przejęte przez Muzeum Narodowe w Warszawie i istniały jako jego oddział do 1995 r. Nową siedzibą muzeum został gmach pomisjonarski. 

Placówka składa się z czterech działów: artystyczno-historycznego, archeologicznego, etnograficznego oraz dokumentacji historycznej, w jej skład wchodzi też biblioteka. Dział archeologiczny gromadzi zabytki z okresu od schyłkowego paleolitu po czasy nowożytne. Znaczna część zbiorów pochodzi jeszcze z kolekcji Władysława Tarczyńskiego, który zbierał głównie obiekty z obszaru Polski centralnej, ale też z innych obszarów, np. Litwy i Ukrainy. Wśród eksponatów znajdują się neolityczne narzędzia kamienne, czarki wykonane z brązu, sztylet i miecz typu węgierskiego z epoki brązu, kolia ze szklanych paciorków i muszli ze starszej epoki żelaza oraz wiele innych. Do najciekawszych należą też zespoły grobowe odnalezione przełomie XIX/XX na cmentarzysku ciałopalnym kultury łużyckiej w Szadku oraz na cmentarzyskach ciałopalnych kultury przeworskiej z Luszyna i Turu.

Wiele zabytków trafiło do muzeum w wyniku nadzorów archeologicznych i badań wykopaliskowych prowadzonych na obszarze Łowicza i okolic. Wśród nowych nabytków interesujące jest znalezisko 90 przedmiotów żelaznych i brązowych z Bąkowa Dolnego, które zawiera, np. groty włóczni i oszczepów, czekany, narzędzia i ozdoby z przełomu okresu halsztackiego i lateńskiego. Ciekawym odkryciem jest też grób ciałopalny wojownika kultury przeworskiej z Mysłakowia.

Muzeum prezentuje cztery wystawy stałe: Sztukę baroku w Polsce, Historię miasta i regionu, Etnografię Księstwa Łowickiego oraz Izbę pamięci Żydów łowickich. Oprócz tego placówka  przedstawia liczne i różnorodne wystawy czasowe. Oprócz oddziału głównego muzeum może pochwalić się dwoma skansenami. Pierwszy znajduje się przy samym muzeum na terenie ogrodu przy gmachu głównym. Jest to Ośrodek Plenerowy Budownictwa Ludowego, gdzie można oglądać najstarsze budynki mieszkalne i gospodarczez terenu dawnego Księstwa Łowickiego. Łowicki Park Etnograficzny w Maurzycach także gromadzi zabytki architektury z terenu dawnego Księstwa Łowickiego, ale na znacznie większą skalę. Znajduje się tam ponad 40 obiektów, w większości z II poł. XIX i I poł. XX w. W sezonie letnim odbywają se tu bardzo popularne imprezy cykliczne, podczas których można wziąć udział zajęciach edukacyjnych, prezentacjach rękodzieła czy obejrzeć występy zespołów folklorystycznych.

Muzeum w Łowiczu wydało liczne publikacje dotyczące rozmaitych zagadnień etnograficznych i historycznych, zazwyczaj związanych z przeszłością regionu. Regularnie organizuje też warsztaty, imprezy i wydarzenia kulturalne, lekcje muzealne, aktywnie uczestnicząc w życiu miasta.

STRONA MUZEUM
Opracowała K.G.