Muzeum Ziemi Wieluńskiej w Wieluniu

Muzeum Ziemi Wieluńskiej

Muzeum Ziemi Wieluńskiej w Wieluniu mieści się w dawnym klasztorze sióstr Bernardynek z początku XVII w., ufundowanym przez matkę hetmana wielkiego Stanisława Koniecpolskiego.
Muzeum posiada zbiory: archeologiczne, etnograficzne, historyczne i sztuki. W podziemiach dawnego klasztoru interesująco prezentują się zabytki archeologiczne licznie odkrywane na obszarze ziemi wieluńskiej. Zainteresowanie wzbudza biżuteria z epoki brązu, a także z okresu średniowiecza. Zespół elementów uzbrojenia z XIV–XV w., takich jak: sztylet mizerykordia, liczne groty strzał i bełtów kuszy oraz żelazne kotwiczki rzucane pod końskie kopyta, zawsze wzbudzają spore zainteresowanie. Dużą ciekawostkę stanowią: scytyjski sztylet tzw. akinakes oraz zapinka – fibula, pochodzące z późnego okresu halsztackiego, a znalezione nad Prosną.

Muzeum jest podzielone na 3 działy:
Dział Historii – gromadzi zabytki z zakresu numizmatyki, sfragistyki, ikonografii, rzemiosła, a także militaria, archiwalia oraz wszelkie pamiątki związane z historyczną przeszłością ziemi wieluńskiej. Zainteresowania naukowe tego działu obejmują głównie zagadnienia związane z powstaniem styczniowym, powstaniami śląskimi, okresem międzywojennym oraz II wojną światową, której Wieluń był pierwszą ofiarą. Wymienione problemy znajdują swe odbicie w charakterze stałej ekspozycji historycznej, jak również w charakterze zbiorów.
Do najcenniejszych zabytków tego działu należy tzw. Biblia Brzeska, wydana w połowie XVI w. oraz oryginalne dokumenty królewskie z XVII w. Dział historii organizuje również wystawy czasowe i objazdowe, współpracuje blisko ze szkołami, muzeami, archiwami i instytucjami naukowymi.
Dział Archeologii – jest wiodącym pod względem wielkości zbiorów oraz zakresu i intensywności badań naukowych, niejednokrotnie o znaczącej randze. Obszarem działania tego działu jest międzyrzecze górnej Prosny i Warty, czyli południowo-zachodnia część Polski środkowej. Badania archeologiczne prowadzone są zazwyczaj w ramach małych mikroregionów i obejmują głównie okres wpływów rzymskich oraz okres wczesnego średniowiecza. Wymieniony obszar był w tamtych czasach ważnym ośrodkiem produkcji żelaza.

Wystawa archeologiczna

Wystawa archeologiczna

Stała wystawa archeologiczna „Pradzieje ziemi wieluńskiej” jest próbą rekonstrukcji stosunków osadniczych i kulturowych w międzyrzeczu górnej Prosny i Warty, począwszy od 12 000 lat p.n.e. po wiek XIV włącznie. Dział archeologii współpracuje z innymi muzeami i instytucjami naukowymi, organizuje wystawy czasowe i objazdowe, obozy naukowe, odczyty, seminaria i sesje.

 

Wystawa etnograficzna

Dział Etnografii – gromadzi różne przedmioty używane dawniej w rolnictwie i gospodarstwie domowym, wytwory i narzędzia pracy wiejskiego rękodzieła, elementy wieluńskiego stroju ludowego, zabytki dawnej i współczesnej sztuki ludowej, związane zwłaszcza z wierzeniami i tradycyjnymi obrzędami. Ponadto, dział dokumentuje wszelkie zjawiska i pozostałości kultury ludowej wsi wieluńskiej. Jego celem jest także rozwijanie i upowszechnianie rodzimej kultury wiejskiej, głównie poprzez organizowanie konkursów sztuki, pokazów instruktażowych, festynów, inscenizacji obrzędów i wystaw.
Stała wystawa etnograficzna „Życie codzienne wsi wieluńskiej na początku XX w.” ukazuje różne dziedziny kultury ludowej, którą wzbogacają wyroby współczesne z zakresu zdobnictwa, kowalstwa artystycznego, rzeźby i plecionkarstwa. Przy muzeum znajduje się skansen pszczelarski zabytkowych uli kłodowych.

Wystawy stałe znajdujące się w muzeum:
„Życie codzienne wsi wieluńskiej na początku XX wieku”
„Pradzieje ziemi wieluńskiej”
„Tragedia Wielunia – 1 września 1939 r.

STRONA MUZEUM
Opracowała K.W.